Historia fajerwerków

Przyjmuje się, że pierwsze fajerwerki zostały użyte w Chinach lub Indiach w celu uświetnienia obrzędów religijnych. Około 206 r. p.n.e. w czasach dynastii Han w Chinach prażono bambusy aby wywołać huk odstraszający złe duchy. W czasach dynastii północnej i południowej (420 - 580 naszej ery) sztuczne ognie były również wykorzystywane podczas modlitw o pomyślność i szczęście. Fajerwerki były też stosowane w celach bojowych. Pierwsze znane pokazy sztucznych ogni zorganizowano na dworze cesarskim w Chinach w roku 468 p.n.e. W zastosowanych wtedy racach użyto zwykłego prochu, stosowanego potem w Europie jako dymny proch strzelniczy. Wiedza na ten temat przedostała się do Europy najprawdopodobniej przez kraje arabskie. W Europie największy wkład twórczy wnieśli Włosi, propagując pokazy i rozwijając przemysł pirotechniczny. Następni byli Francuzi i Niemcy, a w końcu XVI wieku wiedza ta dotarła do Anglii. W sierpniu 1572 roku świadkiem jednego z pokazów pirotechnicznych była królowa Elżbieta I.
Pierwsze pokazy w Anglii cieszyły się dużym powodzeniem. Sztuką pirotechniki zajmowali się obcokrajowcy. Trwało to do 1775 roku. Istotny jest fakt, że od 1605 roku, po nieudanej próbie wysadzenia rządu brytyjskiego przez grupę fanatycznych katolików z Mr. Guy Fawkes na czele, produkcja prochu do celów przemysłowych i do pokazów pirotechnicznych była ściśle ewidencjonowana i wymagała koncesji.
Do XIX wieku angielscy producenci fajerwerków między innymi Brock, Pain i Wells założyli fabryki na terenie Londynu, wyznaczając standard przemysłu pirotechnicznego i pochodnego na północy Europy. W ten sposób dostępność lokalnie wyprodukowanego prochu strzelniczego i fajerwerków wystarczyła, aby powstrzymać się od jakichkolwiek dostaw z innych części Europy. Powstawanie wolnego handlu między narodami przyczyniło się do szerokiego dostępu do fajerwerków i co ważniejsze, do prochu strzelniczego na całym świecie. Fabryki, które powstały w okresie początkowego rozwoju przemysłu prochowego, obecnie przestały funkcjonować lub nie mają większego znaczenia. Te, które funkcjonują, utrzymują się przy życiu nie tylko z produkcji fajerwerków, ale również z przechowywania i składowania zwykle w magazynach importowanych produktów.
Obecnie w racach i petardach stosuje się współczesne, bardziej widowiskowe i zaawansowane technologicznie środki pirotechniczne. Do roku 1965 do odpalania rac i ładunków używano lontu pirotechnicznego, o stałym czasie spalania. Czas odpalenia kolejnych petard regulowano używając różnej długości lontu. Od 1965 do odpalania sztucznych ogni używa się elektrycznych zapłonników pozwalających na dużo lepszą ingerencję w czas odpalania oraz zwiększających bezpieczeństwo obsługi technicznej pokazów. Odpalanie może odbywać się z większej odległości i nie ma niebezpieczeństwa zamoknięcia lontu. W Polsce pokazy sztucznych ogni odbyły się po raz pierwszy w 1918 r., kilka dni po ogłoszeniu niepodległości. Trwały wtedy zaledwie 3 minuty. Obecnie fajerwerki są stosowane głównie w celach widowiskowo-rozrywkowych. Często w połączeniu z pokazami laserowymi oraz muzyką elektroniczną. Pokazy sztucznych ogni są też punktem kulminacyjnym wielu imprez plenerowych. Bez pokazów fajerwerków i ogni sztucznych nie może się odbyć żaden Sylwester. Efekty świetlne powstające podczas pokazów sztucznych ogni można podzielić na 3 rodzaje:

*wybuchy koliste
*świetliki
*eksplozje znacznikowe


Oprócz tego producenci stosują własne nazwy w celach handlowych:

*chryzantemy (gęste kule o nierównej długości ramion)
*palmy (kilkanaście ramion o różnej długości)
*peonie (gęste kule o równomiernie rozkładających się ramionach)
*wierzby (kilkanaście ramion opadających w dół)
*bukiety (zebrane ramiona w bukiet razem z kulami na końcu) .